W roku 1992 Palmer powrócił do oryginalnego składu ELP, z którym nagrał dwa albumy studyjne – Black Moon i In the Hot Seat i wziął udział w trasie koncertowej. Po kolejnym rozpadzie ELP w 1998, Palmer współpracował z Johnem Wettonem z Asii w zespole o nazwie Qango, a później wyruszył w trasę koncertową ze swoim 'Carl Palmer Band', z Shaunem Baxterem na gitarze i Dave’em Marksem na gitarze basowej, których zastąpili kolejno Paul Bielatowicz i Stuart Clayton (później zastąpiony przez Simona Fitzpatricka).
Wpływ Swoje perkusyjne inspiracje Palmer czerpał od takich muzyków jak Joe Morello, Gene Krupa i Buddy Rich – z tym ostatnim blisko się przyjaźnił oraz pobierał u niego lekcje. Kształcił się również w dziedzinie gry na kotłach, ksylofonie oraz dzwonach rurowych. Znany jest z doskonałej techniki, szybkości i trwających czasami kilkanaście minut perkusyjnych solówek. Używa tradycyjnego stylu chwytania pałek, co jest rzadkością wśród perkusistów rockowych. Używa zazwyczaj dwóch bębnów basowych, gongów i tamburynów. Potrafi zdjąć koszulkę bez przerywania gry.