Lambertus Reinier de Leeuw (ur. 8 września 1938 w Amsterdamie, zm. 14 lutego 2020 tamże) – holenderski kompozytor, dyrygent, pianista i wykładowca muzyki. Jako pianista był szeroko znany z interpretacji dzieł Erika Satiego. Jako dyrygent wykonywał głównie dzieła muzyki współczesnej. Był gościnnym dyrygentem głównych orkiestr i zespołów holenderskich w tym Holenderskiego Chóru Kameralnego (Nederlands Kamerkoor). Oprócz muzyki kameralnej skomponował operę i utwory orkiestrowe. Wydał (razem z J. Bernlefem) książkę poświęconą Charlesowi Ivesowi oraz „Musicale anarchie” – zbiór esejów na temat muzyki współczesnej opublikowanych wcześniej w czasopiśmie De Gids.
Życiorys De Leeuw studiował grę na fortepianie i teorię muzyki w konserwatorium w Amsterdamie (Conservatorium van Amsterdam) pod kierunkiem Jaapa Spaandermana oraz kompozycję w Królewskim Konserwatorium w Hadze (Koninklijk Conservatorium in Den Haag) pod kierunkiem Keesa van Baarena. Jako student interesował się muzyką nową i eksperymentalną. W 1968 był jednym z założycieli Holenderskiego Stowarzyszenia im. Charlesa Ivesa (Nederlandse Charles Ives Society), a w 1969 napisał (wspólnie z J. Bernlefem) biografię kompozytora. Podczas swej kariery artystycznej skupiał się niemal wyłącznie na utworach pochodzących z okresu od wczesnego modernizmu do muzyki współczesnej.