Mistyka włoska – mistyka chrześcijańska praktykowana na terenie Włoch.
Początki Mistyka włoska swą genezę wywodzi od zakonów żebrzących (zwłaszcza franciszkanów). Jej początek przypada na czas od XIII w. i w swym założycielskim duchu wzywała do ewangelicznej prostoty życia, autentycznego naśladowania Jezusa w ubóstwie oraz w doskonałej radości (perfetta letizia). Czerpiąc natchnienie od św. Franciszka z Asyżu oraz jego spontaniczno-symbolicznej interpretacji całego stworzenia jako podobieństwa Bożego, głosiła "mądrość serca" (zob. św. Franciszek z Asyżu – Pieśń słoneczna; Egidiusz z Asyżu – Pochwała cnót i stworzenia). Literatura tego nurtu w tym okresie posiada charakter biograficzny i wizyjny, przy czym nie jest wolna od akcentów legendarnych i cudownych (Kwiatki św. Franciszka, XIV w.; Mistyczne zaślubiny św. Franciszka z Panią Biedą, ok. 1227 r.).
Mnisi dominikańscy – najbardziej reprezentatywnym tekstem okresu początkowego rozwoju jest niezwykle popularna Złota legenda Jakuba z Voragine (ok. 1230-1298).