W latach 1994–1996 był przewodniczącym tajwańskiego oddziału Amnesty International. Nie angażował się czynnie w politykę, dystansując się zarówno od Kuomintangu jak i DPP. W 2000 roku został mianowany doradcą prezydenta Chen Shui-biana. Choć ostro krytykował rządzącą Chinami partię komunistyczną, był zwolennikiem integracji między obydwiema stronami Cieśniny Tajwańskiej. W 2006 roku przekazał swoje rękopisy Muzeum Chińskiej Literatury Współczesnej w Pekinie, co wywołało gwałtowną krytykę na Tajwanie.
Opublikował ponad 200 prac, z których największą sławę przyniosła mu zawierająca ostrą krytykę tradycyjnej chińskiej kultury Chǒulòu de Zhōngguórén (醜陋的中國人). Wydał także tłumaczenie klasycznej kroniki Zizhi Tongjian na współczesny język chiński i poczytną 3-tomową historię Chin.
Przypisy
Bibliografia Encyclopedia of Contemporary Chinese Culture, edited by Edward L. Davis, Routledge, New York 2005.
Kategoria:Chińscy prozaicy XX wieku Kategoria:Chińscy historycy Kategoria:Tajwańscy działacze praw człowieka Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 2008