Wybrane wówczas wersje tekstów stały się podstawą tekstu masoreckiego, a inne wersje tekstów Biblii hebrajskiej, odbiegające od przyjętego kanonu, miały zostać złożone w genizach synagogBrak rękopisów przekazujących tekst hebrajski zgodny z wersjami tekstu Septuaginty czy Pięcioksięgu samarytańskiego, a obecnych wśród rękopisów znad Morza Martwego dowodzi, że zalecenie to było przestrzegane..
Pierwsze ustalenia dotyczące pierwotnego tekstu Biblii poczynił Akiba ben Josef (50–137). Zaczęto je traktować jako niepodważalne, przez co stały się one wersjami obowiązującymi. Wtedy też kopiści zaczęli uważać spółgłoskowy tekst Biblii za nienaruszalny. W tekście pojawiły się jedynie uwagi (qerê – ketîb), wskazujące, jak należy dane słowo wymawiać (qerê), jeżeli wymowa różni się od tekstu pisanego (ketîb). W tym wczesnym okresie zaczęto również zliczać poszczególne wiersze, wyrazy i litery tekstu Pisma Świętego.
Tekst podzielono po pierwsze na otwarte i zamknięte paragrafy (w zależności od tego, czy zaczyna się on od nowej linii czy nie;