Jej karierę przerwała roczna dyskwalifikacja (trwająca do 31 stycznia 1985) w związku z wykryciem w jej organizmie niedozwolonego środka dopingującego (cefermetryzyny) podczas mistrzostw świata grupy „B” w grudniu 1983Władysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918–2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 138–140. Miała jednak udział w zdobytych przez Pogoń medalach mistrzostw Polski – srebrnym w 1984 i brązowym w 1985. W pełni rozegranych sezonach 1985/1986, 1986/1987 i 1987/1988 ponownie została najlepszym strzelcem ligi, zdobywając odpowiednio 305, 239 i 283 bramki, w 1986 wywalczyła mistrzostwo Polski i Puchar Polski, w 1987 brązowy medal mistrzostw Polski. W sezonie 1988/1989 została zawodniczką AKS Chorzów, z uwagi na kłopoty z transferem opuściła sześć pierwszych kolejek ligowychWojciech Krzystanek, Dariusz Leśnikowski Ludzie, wydarzenia, emocje. 100 lat AKS Chorzów, wyd. Chorzów 2010, s. 99Beata Florkiewicz, Sławomir Fogtman Największe osiągnięcia pierwszoligowego zespołu w piłce ręcznej kobiet MKS „Pogoń” Szczecin, w: 50 lat piłki ręcznej na Pomorzu Zachodnim, wyd. Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego, Szczecin 2004, s. 183–184. Następnie powróciła do Pogoni i wywalczyła z nią wicemistrzostwo Polski w 1990 oraz tytuł najlepszego strzelca ligi (225 bramek).