Syczek kraterowy (Otus jolandae) – gatunek ptaka z rodziny puszczykowatych (Strigidae). Jest endemiczny dla indonezyjskiej wyspy Lombok. Pierwszy odkryty gatunek, którego zasięg występowania ogranicza się jedynie do tej wyspy.
Systematyka Gatunek ten opisali jako pierwsi George Sangster, Ben F. King, Philippe Verbelen i Colin R. Trainor. Opis ukazał się w 2013 roku na łamach internetowego czasopisma „PLOS ONE”. Holotyp został zebrany w maju 1896 roku przez A. Everetta. Przed opisaniem gatunku ptaki te uznawano za przedstawicieli podgatunku albiventris syczka moluckiego (Otus magicus).
Pochodzenie nazwy Nazwa gatunkowa jolandae nawiązuje do żony George’a Sangstera. Jolanda A. Luksenburg była współodkrywcą syczka kraterowego w 2003 roku i wspierała prace terenowe, które pomogły w opisaniu w 2004 roku lelka sundajskiego (Caprimulgus meesi).
Morfologia Syczek kraterowy podobny jest do syczka moluckiego. Długość skrzydła wynosi 148–157 mm, ogona 73–75 mm, a dzioba 21–23 mm. Broda i gardło białe, pokryte brązowymi paskami, podobnie jak czoło. Wierzch głowy i pokrywy uszne mają oliwkowy odcień. Od dzioba do wierzchu głowy biegnie brązowy pas. Tęczówki złote. Wierzch ciała ochrowy, brzuch biały w cynamonowe pasy.