nadał arcybiskupom Goa tytuł prymasów Wschodu (Primaz do Oriente).
W kolejnych latach z terytorium archidiecezji wydzielono następujące jednostki kościelne: 23 stycznia 1576 – diecezja Makau; 21 stycznia 1612 – administratura apostolska Mozambiku (obecnie archidiecezja Maputo); 1637 – wikariat apostolski Idalcan-Bijapuru-Dekanu (obecnie archidiecezja bombajska); 1 września 1886 – diecezja Damanu. Staraniem Portugalczyków, jako swego rodzaju rekompensatę za utratę prawa patronatu (Padroado) w Indiach Brytyjskich, arcybiskupi Goa otrzymali tytuł patriarchy Indii Wschodnich (1886). Stanowiło to zakończenie tzw. schizmy goańskiej, której widownią była archidiecezja od 1832 r., kiedy to Stolica Apostolska ustanowiła niezależny od metropolii Goa wikariat apostolski Madrasu, a następnie wikariaty apostolskie Cejlonu, Kalkuty (1834), Puttuczczeri (1836) i Maduraju (1838).
1 maja 1928 r. na mocy bulli Inter Apostolicam zostały połączone archidiecezja Goa i diecezja Damanu, tworząc archidiecezję Goa i Damanu. Arcybiskupom Goa i Damanu przysługiwał odtąd także honorowy tytuł arcybiskupów Cranganore (obecne Kodungallur), dawnej archidiecezji rzymskokatolickiej (1599-1838).
19 września 1928 r.