Po powrocie na Tajwan zaangażował się w działalność w szeregach Demokratycznej Partii Postępowej. W latach 1992–1993 oraz 1996-1998 był jej przewodniczącymJ. Bruce Jacobs, Democratizing Taiwan, Brill, Leiden 2012, s. 142.. Nie uzyskawszy w wyborach prezydenckich w 2000 roku nominacji z ramienia DPP, wystartował jako kandydat niezależny, zdobywając zaledwie 0,63% głosówTaiwan's Presidential Politics: Democratization and Cross-Strait Relations in the Twenty-first century, edited by Muthiah Alagappa, M. E. Sharpe, New York 2001, s. 49.. Opuścił także szeregi DPP, w następnych latach stając się zaciekłym krytykiem prezydenta Chen Shui-biana, nie zgadzając się z prowadzoną przezeń polityką antychińską i postulatem dążenia do niepodległości Tajwanu.
Choć podczas rządów Chen Shui-biana wspierał obóz polityczny Niebieskich, w wyborach prezydenckich w 2008 roku nieoczekiwanie udzielił poparcia kandydatowi DPP Frankowi Hsiehowi. Niedługo potem powrócił w szeregi DPP, pozostał jednak krytyczny wobec jej niepodległościowych postulatów.