Pod koniec lat 70. Lu zaangażowała się w prodemokratyczny i antykuomintangowski ruch Dangwai. W 1979 roku, za wygłoszenie 20-minutowej mowy w obronie spacyfikowanego przez policję wiecu opozycji (tzw. Incydent Kaohsiung) została aresztowana i skazana na 12 lat więzienia. Wskutek nacisków organizacji broniących praw człowieka zwolniona przedterminowo w 1985 roku. Po krótkiej emigracji wróciła na Tajwan w 1988 roku, po zniesieniu przez prezydenta Chiang Ching-kuo obowiązującego od 1949 roku stanu wyjątkowego, i zaangażowała się w działalność polityczną w ramach Demokratycznej Partii Postępowej. Z jej ramienia została w 1992 roku wybrana deputowaną do Yuanu Ustawodawczego, a w 1997 roku do zgromadzenia lokalnego powiatu Taoyuan.
W 2000 roku została wybrana wiceprezydentem Republiki Chińskiej w administracji prezydenta Chen Shui-biana. W 2004 roku tandem Chen-Lu uzyskał reelekcję. Podczas swojego 8-letniego urzędowania Lu aktywnie agitowała za ogłoszeniem przez Tajwan niepodległości i zgłoszeniem przez wyspę akcesu do ONZ, co wpłynęło na znaczne pogorszenie relacji chińsko-tajwańskich. Jej kontrowersyjne wypowiedzi często wzbudzały ostre protesty, m.in. po tym jak latem 2004 roku w obraźliwy sposób określiła Aborygenów tajwańskich, obwiniając ich przy tym o niszczenie środowiska naturalnegoJohn F.