Dorobek U progu kariery zawodowej zajmował się głównie chemiczną modyfikacją skrobi do celów technicznych. W tym czasie opracował kilka technologii produkcji preparatów skrobiowych dla przemysłu włókienniczego, papierniczego i wierceń geologicznych. Drugim kierunkiem zainteresowań zawodowych były preparaty skrobiowe do celów spożywczych. Prowadził prace w zakresie opracowania oryginalnej i energooszczędnej technologii produkcji kazeinianu sodu, stanowiącego ważny produkt w bilansie wyrobów mięsnych w latach 60. i 70. XX w. oraz brał udział w opracowaniu technologii i uruchomieniu produkcji spożywczego zagęstnika skrobiowego – fosforanu dwuskrobiowego (Niechlów 1980–81). Trzecim kierunkiem jego zainteresowań w przemyśle ziemniaczanym były hydrolizaty skrobiowe. W ramach tego działu przetwórstwa skrobi zajmował się wpływem parametrów technologicznych na przebieg kwasowej i enzymatycznej hydrolizy skrobi oraz zagadnieniami inżynierii procesowej i doborem materiałów. Brał udział w tworzeniu interdyscyplinarnego zespołu badawczo-wdrożeniowego, a następnie podjął badania, w wyniku których wdrożono do przemysłowej eksploatacji pierwszy w Polsce tzw. ciągły konwertor (Wronki 1978), czyli zautomatyzowaną stację kwasowej hydrolizy skrobi metodą ciągłą.