Po wyzwoleniu Polski wrócił do ojczyzny, przyjeżdżając do Bydgoszczy, związał się ze środowiskiem Antoniego Wacyka. Od 1946 w redakcji Ilustrowanego Kuriera Codziennego w tym sam roku zamieszkał w Poznaniu. Następnie w redakcji „Zrywu” będącym kontynuacją podziemnej gazety z okresu okupacji. „Zryw" kontynuował narodową linię programową, Jędrzejewski krytykował w nim marksizm, podkreślał rolę sojuszu z ZSRR jako będącego w interesie Polski. Po likwidacji pisma pracował w poznańskim Wojewódzkim Urzędzie Kontroli Prasy. Rozpoczął studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Adama Mickiewicza a następnie na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. Pod koniec 1947 roku przystąpił do PPR, następnie do PZPR, z której wystąpił w 1981 roku. Od 1950 do 1960 pracownik Agencji Publicystyczno-Informacyjnej. W latach 60., 70. i na początku 80. pracownik Polskiego Radia w redakcji programu „Głos Mazowsza”. W pracy zawodowej skupiał się na zagadnieniach przemysłu, unikając tematów i wypowiedzi ideologicznych.
W 1981 roku odszedł na emeryturę, autor niewydanej pracy „Kulturowe wyznaczniki osobowości”. Działał w środowisku kombatanckim, członek Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Bohaterów Powstania Warszawskiego 1944.