Wysłał więc posłów do Kajtbaja z prośba o pokój. Sułtan nie mógł jednak doprowadzić do sytuacji, w której buntownik byłby potraktowany jak równy mu władca i jego zdrada pozostałaby bez kary. Dlatego wielkim kosztem zdołał zebrać jeszcze jedną armię którą wysłał przeciw Suwarowi w 1470 roku. Na jej czele stanął Jaszbeg. Suwar zdołał odnieść jeszcze jeden sukces – zdobył fortecę Malatija. Wkrótce jednak jego słabnąca armia musiała stawić czoła ścigającemu go Jaszbegowi. Do decydującego starcia doszło nad rzeką Oksos w listopadzie 1471 roku. Po zwycięstwie Mameluków Suwar został schwytany i odwieziony do Kairu.
Kajtbaj i Mehmed II thumb|240px|Kajtbaj inwestował wiele w system obronny państwa – na tym obrazie z epoki widać wzniesione na jego rozkaz nowe mury Damaszku Największym wyzwaniem dla państwa mameluków za czasów Kajtbaja była rosnąca potęga Turków osmańskich, którzy pod wodzą Mehmeda II Zdobywcy stworzyli u północnych granic sułtanatu mameluków potężne imperium. Syryjskich granic sułtanatu strzegły naturalne bariery gór Taurus i rzeki Eufrat obsadzone dodatkowo mameluckimi garnizonami, a za nimi były pomniejsze, wasalne państewka turkmeńskie podporządkowane Kairowi jeszcze przez sułtana Barsbaja (1422–1438).