Diaspora żydowska thumb|Przedmioty rytualne związane z judaizmem wyrzeźbione w złocie na rzymskim naczyniu szklanym z czasów II w n.e. Wielu żydowskich mieszkańców Judei sprzedano do niewoli, zaś inni stali się obywatelami w pozostałych regionach Cesarstwa Rzymskiego. W Dziejach Apostolskich oraz tekstach Pawła z Tarsu znajdują się częste odniesienia do licznej ludności zhellenizowanych Żydów, zamieszkującej miasta Rzymu. Żydzi ci związani byli z diasporą głównie w sensie duchowym, przyswajając sobie poczucia utraty i bezdomności, które – wzmacniane prześladowaniami w różnych częściach świata – stały się nieodłączną częścią judaizmu. Praktyka prozelityzmu i konwersji na judaizm, która rozpowszechniła religię żydowską w czasach epoki hellenistycznej, zakończyła się wraz z okresem wojen z Rzymem oraz odnową wartości żydowskich w epoce po zburzeniu Świątyni Jerozolimskiej.
Wydarzeniami wielkiej wagi dla przekształcenia się tradycji żydowskiej z religii opartej na Świątyni w tradycję diasporyczną był rozwój interpretacji Tory i prawodawstwa na niej opartego, które spisano najpierw w Misznie, a następnie skodyfikowano całościowo w Talmudzie.