thumb|Nalewki na pocztówce z początków XX wieku thumb|Ulica Gęsia ok. 1908 thumb|Ulica Dzika, 1900 Dzielnica północna, także: dzielnica nalewkowska, dzielnica nalewkowsko-muranowska lub Nalewki – zwyczajowa nazwa dawnej żydowskiej dzielnicy Warszawy, położonej na północny zachód od Starego Miasta.
Dzielnica północna nie stanowiła osobnej jednostki administracyjnej. Istniała od 1809, w ciągu XIX wieku stając się częścią warszawskiego Śródmieścia. Została zniszczona w czasie II wojny światowej, kiedy to w latach 1940–1943 stała się częścią warszawskiego getta, a następnie została całkowicie wyburzona. Prawie wszyscy jej mieszkańcy zginęli w latach 1942–1943 w getcie lub w obozie zagłady w Treblince. Na miejscu zburzonej dzielnicy w latach 1948–1953 zbudowano osiedle mieszkaniowe Muranów.
Historia Dzielnica północna powstała w 1809, kiedy władze Księstwa Warszawskiego postanowiły o zakazie zamieszkiwania Starego Miasta i głównych ulic Warszawy przez Żydów. Utworzono wówczas listę tzw. ulic egzymowanych, przy których Żydom nie wolno było mieszkać. Lista początkowo liczyła 47 ulic. Władze zadecydowały również o utworzeniu „rewiru żydowskiego”, czyli oddzielnego obszaru, gdzie Żydom wolno byłoby się osiedlać i gdzie mogliby przenieść się z obszaru objętego zakazem.