Wykazał się odwagą dowodząc fregatą podczas zdobywania twierdzy w Sydonie i Akki, za co odznaczony został Orderem Marii Teresy.
W 1841 roku został dowódcą weneckiej strefy przybrzeżnej. Odbył podróż do Algierii a 1842 roku do Anglii, aby poznać zasady działania brytyjskiej marynarki wojennej. W 1844 roku awansował do stopnia wiceadmirała. Stacjonował w Wenecji. Położył podwaliny pod wiele zmian natury organizacyjnej. Reformował flotę na wzór nowoczesnych struktur, jakie posiadały największe mocarstwa europejskie. Dużo uwagi przykładał do szkolenia młodzieży. W 1845 roku został przyjęty do Zakonu Joannitów i w tymże roku Królestwo Obojga Sycylii (którego władca Ferdynand II był szwagrem arcyksięcia) rozpoczęło negocjacje z Zakonem, mające na celu mianowanie Fryderyka Wielkim Mistrzem Zakonu w zamian za oddanie Joannitom na siedzibę wyspy Ponza. Był nominowany na naczelnego dowódcę marynarki. W 1847 roku zachorował na żółtą febrę. Zmarł 5 października tego roku w wieku zaledwie 26 lat. Pochowany jest w kościele kapucynów w Wiedniu.