Brał udział w kampanii wrześniowej, został ranny w czasie bitwy pod Kobryniem. Trafił do Oflagu XII A w Hadamar, a później do Oflagu VII A w Murnau, gdzie pozostał do końca wojny. W niewoli i zaraz po wojnie prowadził kursy z topografii, matematyki i astronomii. W 1947 wrócił do Polski. W 1948 obronił doktorat na Wydziale Geodezji PW, na podstawie swoich odnalezionych, przedwojennych obserwacji. Po krótkiej pracy w Głównym Urzędzie Miar powrócił na PW, na stanowisko starszego asystenta w Katedrze Astronomii Geodezyjnej. Od 1955 pracował na stanowisku docenta, od tego roku był kierownikiem Katedry Astronomii Geodezyjnej, w latach 1955–1958 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej. Tytuł profesora zwyczajnego uzyskał w 1973. Przeszedł na emeryturę w 1975. Zmarł w 1982, pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kw. 69F-2-1).
Opublikował około 40 prac naukowych oraz politechniczny podręcznik akademicki pt. Astronomia Geodezyjna. Promował 8 doktorów nauk technicznych w zakresie geodezji.