Pokonał w obronie tytułu Alana Rudkina (30 listopada 1965 w Tokio na punkty), ponownie Édera Jofre (31 maja 1966 w Tokio na punkty; były to dwie jedyne przegrane tego pięściarza w toku całej kariery), José Medela (3 stycznia 1967 w Nagoi na punkty) i Bernardo Caraballo (4 lipca 1967 w Tokio na punkty). W kolejnej obronie tytułu 27 lutego 1968 w Tokio został pokonany na punkty przez Lionela Rose'a.
Harada zmienił kategorię wagową na piórkową. Wygrał cztery z pięciu następnych walk (pokonał go tylko Alton Colter) i 28 lipca 1969 w Sydney spróbował odebrać mistrzostwo świata WBC w wadze piórkowej Johnny'emu Famechonowi. Jedynym sędzią tego pojedynku był były mistrz świata w tej wadze Willie Pep. Walka trwała 15 rund. Pep początkowo ogłosił remis, ale po ponownym przeanalizowaniu kart oceny poszczególnych rund zmienił werdykt na zwycięstwo Famechona jednym punktem. Wynik ten został wygwizdany przez publiczność, która uważała, że zwycięstwo należało się Haradzie. W walce rewanżowej 6 stycznia 1970 w Tokio Harada został znokautowany przez Famechona w 14. rundzie.