istniejące regulacje dotyczące zamknięcia miejsc i punktów usługowych należących do chrześcijan w te dni stosują się również wobec Żydów. Środki wyszczególnione w paragrafach 1, 2 i 3 stosuje się wyłącznie do administracji na terenie Strefy osiedlenia Żydów.
Dalsze ustawodawstwo W następnych latach dodano dalsze dyskryminacyjne przepisy. Uchwalono kwoty ograniczające liczbę Żydów dopuszczanych do szkół wyższych i uniwersytetów stosownie do procentu ich ludności w ogólnej populacji Rosji.
W 1887 roku ograniczenia te pogłębiono, zawężając powyższe kwoty do 10% na terenie Strefy osiedlenia, 5% poza Strefą, z wyjątkiem Moskwy i Petersburga, gdzie obowiązywał górny limit 3%. Dla wielu miast Strefy osadnictwa, ze znaczną populacją Żydów, skutkiem tych represji były w połowie puste szkoły i znaczna liczba odrzuconych kandydatów na studia. Wielu studentów nie mogło ukończyć swojej edukacji w miejscu swojego urodzenia.
Liczba lekarzy żydowskich zatrudnionych w carskiej armii nie mogła przekroczyć 5%, zaś każdy żydowski prawnik, który pragnął stać się adwokatem, musiał otrzymać zgodę od ministerstwa sprawiedliwości.
Pod koniec okresu działania tych ustaw wydano również zakaz sprzedaży alkoholu przez Żydów.