W maju 1949 prezydium Rady Ministrów ZSRR mianowało go generałem majorem. 10 maja 1950 został skierowany do służby w Wojsku Polskim jako zastępca szefa artylerii WP ds. artylerii przeciwlotniczej i inspektor Obrony Przeciwlotniczej. W 1952 otrzymał nagrodę rzeczową, zegarek, od ministra obrony narodowej.
Pod koniec 1953 zakończył służbę w WP i wrócił do ZSRR. Później studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie.
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1953) Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru (dwukrotnie) Order Wojny Ojczyźnianej I stopnia Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal 30 lat Armii Radzieckiej i Floty
Bibliografia Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I:A-H, Toruń 2010, s. 279-280.
Kategoria:Generałowie majorowie Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1944–1989) Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie