Z kolei przypuszcza się, ze względu na styl zbliżony do aramejskiego, że według liturgicznej tradycji pochodzącej z Palestyny napisany został opis z Ewangelii św. Marka 14, 22-26 oraz Mateusza 26, 26-30. W tradycji antiocheńskiej, Jezus określa swoje ciało jako wydane. Kielich zaś, który staje się krwią Chrystusa, jest wyraźnie określony jako kielich po skończonej wieczerzy. Trzeci rytualny kielich żydowskiego sederu paschalnego, tradycyjnie zwany kielichem błogosławieństwa ( kôs šel berākāh).
Ja bowiem otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, kiedy został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy połamał i rzekł: «To jest Ciało moje za was [wydane]. Czyńcie to na moją pamiątkę». Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: «Ten kielich jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę». Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie. A gdy nadeszła pora, zajął miejsce u stołu i Apostołowie z Nim. Wtedy rzekł do nich: «Gorąco pragnąłem spożyć Paschę z wami, zanim będę cierpiał.