Rytm w muzyce odnosi się do organizacji czasu trwania dźwięków i pauz oraz do sposobu, w jaki następują one po sobie w przebiegu utworu. W tym znaczeniu obejmuje zarówno pojedyncze relacje między dłuższymi i krótszymi wartościami, jak i większe układy rytmiczne, które mogą tworzyć rozpoznawalne grupy lub wzory. Rytm należy do podstawowych parametrów struktury muzycznej, obok organizacji wysokości dźwięków, ponieważ zmiana następstwa czasowego dźwięków może istotnie zmienić kształt utworu.
W potocznym użyciu określenie „rytmiczny” bywa kojarzone przede wszystkim z regularnością, jednak w muzykologii rytm nie ogranicza się do układów miarowych. Układy rytmiczne mogą być regularne lub nieregularne, mogą też występować zarówno w kontekście stałego metrum, jak i poza nim. Z tego powodu rytmu nie należy utożsamiać z metrum, które dotyczy hierarchicznego uporządkowania pulsów, miar i taktów. Rytm pozostaje jednak ściśle związany z innymi kategoriami organizacji czasu muzycznego. oznacza regularnie powracające artykulacje lub odczuwalne jednostki przebiegu muzycznego, które mogą stanowić punkt odniesienia dla metrum. Metrum porządkuje puls i jego podziały w hierarchię obejmującą m.in. miary, podziały miar i takty, przy czym zapisane oznaczenie taktowe nie zawsze musi odpowiadać metrum odczuwanemu przez słuchacza.