right|400px Powiat wielicki – dawny powiat kraju koronnego Królestwo Galicji i Lodomerii, istniejący w latach 1867–1918.
Siedzibą c.k. starostwa była Wieliczka. Powierzchnia powiatu w 1879 roku wynosiła 7,2681 mil kw. (418,21 km²), a ludność 84 465 osób. Powiat liczył 193 osady, zorganizowane w 140 gmin katastralnych.
Na terenie powiatu działały 4 sądy powiatowe – w Wieliczce, Dobczycach, Skawinie i Podgórzu.
1 sierpnia 1878 część gmin powiatu wielickiego włączono do powiatów bocheńskiego i myślenickiegoDziennik Ustaw i Rozporządzeń Krajowych dla Królestwa Galicyi i Lodomeryi wraz z Wielkiem Księstwem Krakowskiem. 1878, Nr 37 (s. 84, wykaz: ss.91–95):
Gminy włączone 1 sierpnia 1878 do powiatu bocheńskiego: Brzezie (z Gruszkami), Chrość, Cichawa, Czyżów, Dąbrowa, Jaroszówka, Klęczany, Krakuszowice, Marszowice, Niegowić, Niewiarów (ze Świdówką), Nieznanowice, Pierzchowiec, Pierzchów, Podborze, Staniątki, Szarów, Szczytniki, Świątniki, Wiatowice i Zborczyce;
Gminy włączone 1 sierpnia 1878 do powiatu myślenickiego: Brzączowice i Zasań.
1 stycznia 1892 do powiatu wielickiego włączono gminy Jurczyce i Radziszów z powiatu myślenickiegoDziennik Ustaw i Rozporządzeń Krajowych dla Królestwa Galicyi i Lodomeryi wraz z Wielkiem Księstwem Krakowskiem.