W 1763 roku został wychowawcą paziów (Pagenhofmeister) na dworze w Weimarze a trzy lata później rozpoczął pracę krytyka literackiego jako współpracownik Friedricha Nicolai w „Allgemeinen deutschen Bibliothek”. Dokonał tam około 350 recenzji współczesnych mu powieści. W 1769 roku został mianowany przez księżną Anna Amalie na profesora filologii klasycznej i historii Wilhelm-Ernst-Gymnasium. Uczył tam również swojego bratanka August von Kotzebue, który później również został znanym pisarzem. Stanowisko profesora i pisarsto zapewniło mu utrzymanie.
24 kwietnia 1770 poślubił Elisabeth Magdalene Juliane Krüger, z którą miał dwóch synów. Miał wielu znajomych również w kręgach klasyków weimarskich. W swoim domu przyjmował też księcia Karla Augusta, Friedricha Justina Bertucha, Gottfrieda Augusta Bürgera, Johanna Gottfrieda Herdera, Johanna Caspara Lavatera, Friedricha Nicolai, Corone Schröter i Christopha Martina Wielanda, który po jego śmierci wydał jego zbiór bajek Volksmährchen der Deutschen. Od 1776 roku był wolnomularzem jako członek loży Amalia w Weimarze. W 1783 roku został przyjęty do zakonu iluminatów pod pseudonimem Priscillan. Osiągnął rangę „prezbitra”.