W latach 1922–1924 był wykładowcą w Tajnym Uniwersytecie Ukraińskim we Lwowie.

W czasie I wojny światowej został zmobilizowany do armii austro-węgierskiej (1914–1918), następnie zaciągnął się do armii atamana Symona Petlury (1918–1920).

W roku akademickim 1926/1927 otrzymał stanowisko zastępcy profesora w Seminarium (katedrze) Języków Ruskich Studium Słowiańskiego UJ, którą następnie kierował. W 1931 uzyskał na UJ habilitację na podstawie rozprawy Opis fonetyczny języka ukraińskiego, po czym w 1933 został docentem, a w 1934 profesorem nadzwyczajnym języków ruskich (profesury zwyczajnej, o której nadanie władze UJ zwróciły się do ministra WRiOP w 1938, prawdopodobnie nie otrzymał).

W 1939 został aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau, szybko jednak odzyskał wolność. W czasie okupacji był działaczem oficjalnych organizacji ukraińskich: przewodniczącym Rady Naukowej przy Ukraińskim Komitecie Centralnym, kierownikiem Wydawnictwa Ukraińskiego. W 1944 wyjechał do Pragi. Po wojnie został profesorem zwyczajnym slawistyki na Uniwersytecie Karola.