31 października 1910 miała miejsce jego chirotonia na biskupa humańskiego, wikariusza eparchii kijowskiej. Ceremonia odbyła się w soborze Trójcy Świętej w Ławrze Aleksandra Newskiego w Petersburgu, z udziałem metropolity kijowskiego Flawiana jako głównego konsekratora. W czerwcu 1917 stanął na czele komisji utworzonej przez radę eparchii kijowskiej, której zadaniem było przygotowanie Wszechukraińskiego Cerkiewnego Soboru Prawosławnego, wystąpił z niej jednak, gdy do koncepcji zwołania soboru negatywnie ustosunkował się Świątobliwy Synod Rządzący. Odmówił poparcia ruchu na rzecz autokefalizacji Kościoła prawosławnego na Ukrainie, nie wszedł do Wszechukraińskiej Prawosławnej Rady Cerkiewnej, brał natomiast udział w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918.
W styczniu 1918 wrócił do Kijowa, by wziąć udział we Wszechukraińskim Cerkiewnym Soborze Prawosławnym, na zwołanie którego zgodził się Sobór Lokalny. W czasie prac soboru był zastępcą przewodniczącego prezydium i kierownikiem komisji redakcyjnej. W maju 1918, w czasie wyborów następcy zamordowanego w styczniu tego samego roku metropolity kijowskiego Włodzimierza, był popierany przez zwolenników autokefalizacji Cerkwi na Ukrainie.