Główne serwery DNS DNS opiera się na 13 głównych serwerach, zwanych po angielsku , noszących nazwy od a.root-servers.net do m.root-servers.net. Liczba ta ma podłoże historyczne: RFC 1035 ograniczało komunikat DNS przesyłany po UDP do 512 oktetów, a dołożenie kolejnego serwera sprawiłoby, że odpowiedź na zapytanie startowe przekroczyłaby ten rozmiar. Ograniczenie to straciło na znaczeniu, odkąd serwery otrzymały również adresy IPv6, strefę główną podpisano mechanizmem DNSSEC, a rozszerzenie EDNS pozwoliło przesyłać większe komunikaty.
Trzynaście nazw nie oznacza trzynastu maszyn. Operatorzy serwerów głównych udostępniają usługę z wielu niezależnych instancji rozmieszczonych na świecie, wykorzystując rozsyłanie anycastowe, dzięki czemu pytający trafia do instancji najbliższej sieciowo. Pierwszy operator wdrożył tę technikę w 2002 roku, a obecnie za trzynastoma identyfikatorami stoi ponad 1500 instancji. Serwer k.root-servers.net prowadzi organizacja RIPE NCC, również w oparciu o rozproszone węzły anycastowe IPv4 i IPv6, przy czym węzeł może prowadzić każda organizacja, która zgłosi się i spełni wymagania operatora.
Rodzaje zapytań DNS