Strój męski W zależności od pory roku mężczyźni nosili na głowie czapki rogatywki, kapelusze filcowe, a przede wszystkim maciejówki (tzw. kaśkiety) – okrągłe, granatowe lub czarne, czapki z czarnym, lakierowanym daszkiem. Gdy stanowiła element stroju ślubnego, przypinano do niej bukiet kwiatów przyozdobiony wstążką. Koszula męska zmieniała się w miarę upływu lat. Wyróżniano trzy jej typy, które różniły się krojem kołnierza oraz przednią częścią. Koszule szyto z samodziałowego płótna lnianego, a hafty umieszczone były z przodu, na kołnierzyku i mankietach. Na koszule nakładano lejbik, czyli prostą, wełnianą kamizelkę w paski, noszono je od 1890 r. Od tego samego roku na lejbikach pojawiły się sukmany, wierzchnie okrycia mężczyzn, których kolor zależał od owczego runa i jego przygotowania. Następnie zakładano ciemnopomarańczowe pasy w kolorowe prążki. Istniało kilka sposobów ich wiązania, zawsze opasywano się nim kilkakrotnie, a następnie związywano pozostawiając dwa zwisające końce. Latem noszono płócienne białe lub czarno-niebieskie portki, a w chłodniejsze dni zakładano kilka par. Natomiast do ubioru świątecznego mężczyźni zakładali wełniane portki z fałdami, a ich nogawki wkładali w buty z cholewami.