Historia 1 lipca 1921 roku w części miasta zwanej Ramna otwarto uniwersytet w Dhace. Na powierzchni 243 ha ulokowano 3 wydziały i 12 departamentów oraz 3 domy studenckie, w których mieszkało i studiowało 877 studentów, a nauczało ich 60 wykładowców. Pierwszym rektorem (ang. Vice-Chancellor) założonego przez brytyjski rząd uniwersytetu został P.J. Hartog, który od samego położył nacisk na rozwój edukacji:
Głównym zadaniem uniwersytetu jest tworzenie i rozwijanie nowych obszarów wiedzy i szerzenie jej wśród społeczeństwa poprzez swoich studentów i absolwentów. Wysoki poziom edukacji i prowadzonych badań już we wczesnych latach działalności przyczynił się, że uczelnia nazywana była „Oksfordem wschodu”. przyczyniła się do kreowania współczesnej historii Azji Południowej. Po podziale Indii, stała się centralnym punktem postępowych i demokratycznych ruchów w ówczesnym Pakistanie. Jego uczniowie i nauczyciele odegrali kluczowe role we wzroście świadomości narodowej Banglijczyków i uzyskania niepodległości przez Bangladesz. Krótko po uzyskaniu niepodległości nowy rząd ustanowił tzw.