Zebrał również część materiałów budowlanych na pałac, ale przedwczesna śmierć Zdzisława przerwała prace. Budowę pałacu ukończył już jego spadkobierca Jerzy Tyszkiewicz na podstawie projektu Tadeusza Stryjeńskiego, który zrealizował współpracujący z nim Franciszek Mączyński.
Brał udział w powstaniu styczniowym 1863Kronika. „Kuryer Rzeszowski”, s. 3, Nr 1 z 29 września 1894.. W okresie autonomicznym polityk konserwatywny, związany ze stańczykami krakowskimi. Od około 1869 do końca życia był wybierany członkiem Rady c. k. powiatu kolbuszowskiego z grupy większych posiadłości w tym okresie pełnił stanowisko prezesa wydziału powiatowego. Poseł do austriackiej Rady Państwa V kadencji (10 listopada 1877 – 22 maja 1879), VI kadencji (7 października 1879 - 23 kwietnia 1885), VII kadencji (22 września 1885 – 23 stycznia 1891) i VIII kadencji (9 kwietnia 1891 – 25 września 1894)Józef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim 1848–1918, Warszawa 1996. Wybierany w kurii IV (gmin wiejskich) w okręgu wyborczym nr 8 (Rzeszów-Tyczyn-Głogów-Strzyżów-Kolbuszowa-Sokołów) – pierwszy raz wybrany w wyborach uzupełniających po rezygnacji Ludwika Wodzickiego). W parlamencie należał do grupy posłów konserwatywnych (stańczyków) w Kole Polskim w Wiedniu.