do najważniejszych jego osiągnięć należy także dwuetapowa metoda rozwiązywania kratownic statycznie niewyznaczalnych oraz metoda deformacji siatki wtórnej, ta ostatnia została opracowana dla potrzeb projektowania kopuł geodezyjnych. Opublikował ponad 240 prac naukowych.
W maju 1982 roku otrzymał stopień naukowy doktora (w Instytucie Architektury i Urbanistyki Politechniki Wrocławskiej), w lutym 1993 roku – doktora habilitowanego (na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej), zaś 8 czerwca 2006 roku Prezydent RP nadał mu tytuł profesoraPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 czerwca 2006 r. nr 115-2-06 o nadaniu tytułu profesora ()..
Od 1998 roku do 2013 roku prowadził własną pracownię projektową, wykonując dokumentacje budowlane różnorodnych rodzajów obiektów architektonicznych.
W latach 1994–2001 kierownik Zakładu Konstrukcji Budowlanych, a w latach 2001–2007 kierownik Zakładu Konstrukcji i Budownictwa Ogólnego na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej; od 2008 roku profesor Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie; w latach 2016–2017 kierownik Pracowni Konstrukcji Budowlanych (A-44); od 1 września 2017 r. kierownik Katedry Konstrukcji i Technik Budowlanych (A-42);