W latach 1891–1893 aktywnie pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Tatrzańskiego. Dbał wtedy o budowę nowych ulic w Zakopanem i dróg u podnóży gór. Występował w Sejmie i Radzie Państwa w obronie praw Polski w kwestii sporu o Morskie Oko. Od 16 sierpnia 1877 był żonaty z Emilią z Głogowskich (1853–1883). Po ślubie nabył wieś Chłopice pod Jarosławiem. Kilka lat spędził w uzdrowiskach zagranicznych, próbując ratować zdrowie żony (1880–1883, Mentona, Merano). Zmarł po długotrwałej i ciężkiej chorobie w Chłopicach, tam też został pochowany. Pozostawił córki: Annę (ur. 1878) oraz Ewę Anielę (ur. 1879), żonę Władysława Dzieduszyckiego.
Twórczość literacka Był autorem utworów dramatycznych, głównie krótkich komedii cenionych przez teatry amatorskie:
Po śliskiej drodze (1867) Zawierucha (1867) Hrabia Marian (1869) Po ślubie (1870) W jesieni (1872) Miłe złego początki (1874) Stryj przyjechał (1879) U doktora (1892) Nauczycielka (wyst. 1892) Zazdrośni (wyst. 1892)
oraz powieści pt. Pierwszy karnawał Ireny opublikowanej w "Tygodniku Romansów i Powieści" (1879).
Przypisy