W Starym Testamencie tytuł syna Bożego jest nadawany: aniołom(Por. Pwt 32, 8 LXX; Hi I, 6), ludowi wybranemu(Por. Wj 4, 22; Oz 11, 1; Jr 3, 19; Syr 36, 11; Mdr 18, 13) dzieciom Izraela(Por. Pwt 14, 1; Oz 2, 1) królom Izraela (jako przedmiot szczególnego wybrania, wyrażonego w Bożej obietnicy przekazanej Dawidowi przez proroka Natana: „Ja będę mu ojcem, a on będzie mi synem”)(Por. 2 Sm 7, 14; Ps 82, 6) mężowi sprawiedliwemu, biblijnemu typowi Mesjasza(Por. Mdr 2, 13-18). Oznacza on wówczas przybrane synostwo, które wprowadza między Bogiem i stworzeniem związki szczególnej bliskościKKK 441.
Świadomość przybrania za synów Bożych staje się istotnym elementem kształtowania relacji między Bogiem a ludźmi w religii żydowskiej. Na tej świadomości opiera się zarówno nadzieja przyszłego odrodzenia, jak i wiara w zapłatę po śmierci.
Przypisy
Kategoria:Teologia chrześcijańska