W roku 2002 Maria Kurzawa otrzymała tytuł profesora nauk chemicznych (specjalności: chemia nieorganiczna, fizykochemia ciała stałego). Po śmierci Jadwigi Walczak objęła kierownictwo Zakładu i – wraz z zespołem – kontynuowała badania syntez i właściwości faz otrzymywanych metodami chemii ciała stałego. Pod naukową opieką Marii Kurzawy prace doktorskie wykonali: Elżbieta Tomaszewicz (1999), Reaktywność siarczku srebra wobec siarczanu(VI) srebra w fazie stałej, Grażyna Dąbrowska (2000), Studia nad układem ––, Monika Bosacka (2001), Wybrane molibdeniano-wanadany jako pigmenty ceramiczne, Anna Błońska-Tabero (2003), Reakcje ortowanadanu(V) żelaza(III) z wanadanami(V) metali dwuwartościowych (Co, Mg, Ni, Zn).
Prof. Kurzawa współpracowała z zagranicznymi zespołami badawczymi (m.in. Uniwersytet Narodowy im. Kapodistriasa w Atenach, Uniwersytet Techniczny w Dreźnie) oraz redakcjami czasopism naukowych (m.in. Journal of Thermal Analysis and Calorimetry). Poza badaniami naukowymi i dydaktyką angażowała się w prace organizacyjne, m.in. pełniła funkcję wicedyrektora Instytut Chemii i Podstaw Ochrony Środowiska (IChiPOŚr), utworzonego w kwietniu 2000 roku, w wyniku reorganizacji Wydziału (chemia nieorganiczna, chemia organiczna, chemia fizyczna, analiza instrumentalna, chemia ogólna), była członkiem Senackiej Komisji ds.