W 1950 r. powrócił do Irlandii Północnej i został doradcą kardiologicznym w Royal Victoria Hospital w Belfaście oraz profesorem na Queen’s University, gdzie pozostał do swojej emerytury w 1982 r. Tam też założył specjalizację kardiologiczną, której prace stały się znane na całym świecie.
W 1957 r. wspólnie ze swoim kolegą, dr Johnem Geddesem, wprowadził nowoczesny system resuscytacji krążeniowo-oddechowej (CPR), który pomagał we wczesnej fazie zatrzymania serca. Dalsze badania, którym przewodził Pantridge wykazały, że wiele zgonów było skutkiem migotania komór serca, które potrzebowały stymulacji jeszcze przed przybyciem pacjenta do szpitala. Przedstawiono więc pomysł wyposażenia ambulansów w mobilny sprzęt pozwalający udzielić przedszpitalnej pomocy.
Aby zwiększyć jego przydatność, Pantridge udoskonalił przenośny defibrylator i w 1965 r. zainstalował jego pierwszą wersję w jednym z ambulansów w Belfaście. Sprzęt ważył 70 kg i działał dzięki zasilaniu z akumulatora samochodowego. Jednak do 1968 r. zaprojektował sprzęt ważący zaledwie 3 kg.