W latach 20. XX wieku zlikwidowany został monaster w Jurowicach. W budynkach klasztornych rozlokowano instytucje świeckie. Cerkiew pozostawała czynna do wiosny 1930, gdy została zamknięta jako jedna z ostatnich świątyń prawosławnych w rejonie. W 1938 ze świątyni strącono wszystkie kopuły. Po II wojnie światowej świątynia nie pełniła funkcji sakralnych. Od 1944 klasztor zajmował dom dziecka, a od 1965 do 1993 – szkoła dla dzieci upośledzonych umysłowo. Od 1978 kompleks znajdował się w rejestrze zabytków i podlegał państwowej ochronie.
W 1993 klasztor w Jurewiczach został ponownie zaadaptowany na żeński, a następnie na męski monaster należący do prawosławnej eparchii turowskiej i mozyrskiej.
Architektura Kompleks klasztorny w Jurewiczach składa się z budynku mieszkalnego oraz z kościoła, który po kilku dziesięcioleciach nieużytkowania popadł w niemal całkowitą ruinę. Klasztor wzniesiony został na planie podkowy, z dwiema czworobocznymi wieżami w narożach. Budynek klasztorny dekorowany jest lizenami i ozdobnymi obramowaniami okien i drzwi. We wnętrzu przetrwały oryginalne sklepienia, pierwotny kształt zachowała również sala pełnią funkcje refektarza.