Piotr Patrycjusz lub Petros Patrikios, także Petros (; ur. ok. 500 r., zm. 564 r.) – historyk bizantyński.
Piotr Patrycjusz był wysokim urzędnikiem cesarskim i posłem, pozostawił po sobie Dzieje obejmujące historię Rzymu od roku 43 do 358 oraz pracę O organizacji państwowej.
Życie Piotr urodził się około 500 roku w Tesalonice. Zdobył wykształcenie retoryczne i prawnicze. Jako sławny w Konstantynopolu adwokat i mówca dostał się na dwór cesarza Justyniana I, gdzie doszedł do wysokich godności państwowych. Był wielokrotnie posłem cesarskim. W 535 roku stanął na czele poselstwa do córki króla gockiego Teodoryka Wielkiego, Amalasunty, sprawującej władzę w Italii w imieniu małoletniego syna. Z nieznanych powodów Ostrogoci wtrącili Piotra do więzienia. Został uwolniony dopiero po 4 latach przez Witigesa. Po powrocie do Konstantynopola prowadził rokowania z papieżem Wigiliuszem w sprawach religijnych. Dużym sukcesem zakończyła się kolejna misja dyplomatyczna Piotra do króla perskiego Chosroesa w 563 roku, która doprowadziła do zawarcia 50-letniego pokoju pomiędzy Bizancjum a Persją. Obszerny opis przebiegu tego poselstwa przekazał w swojej Historii Menander Protektor.