Schronisko na Lubaniu – schronisko turystyczne, które było położone pod szczytem Lubania w Gorcach. Pierwsze zniszczone podczas II wojny światowej, nowe drewniane wybudowane w 1975 zniszczone w pożarze w 1978 roku.
Historia
Schronisko TTN thumb|left|Schronisko Tatrzańskiego Towarzystwa Narciarzy na Lubaniu (NAC) Pierwszy obiekt noclegowy na Lubaniu został zorganizowany w 1934 roku przez Oddział Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Tarnowie w prywatnym budynku dzierżawionym przez Tomasza Guszkiewicza (ur. w 1894 w Krościenku nad Dunajcem, zm. w 1968 w Maniowach), który był gospodarzem schroniska do 1939 roku. Był to raczej prymitywny schron. Oddział PTT planował utworzenie tu pełnowartościowego schroniska, jednak większość jego wysiłków ukierunkowana była na budowę powstającego schroniska na Turbaczu. Fakt ten wykorzystało Tatrzańskie Towarzystwo Narciarzy, które za pomocą Polskiego Związku Narciarskiego wybudowało obszerny obiekt na Samorodach pod szczytem Lubania. Oddano go do użytku 14 maja 1939. Był to budynek na 100 miejsc noclegowych, z werandą, z której roztaczała się panorama Tatr. Było to jedno z najbardziej atrakcyjnie położonych schronisk. Wybudowanie obiektu wzbudziło protesty ze strony PTT, m.in. dlatego, że powstał on na działce przeznaczonej dla Towarzystwa.