W 1926 należał do grona członków założycieli Spółdzielni Artystów ŁAD, której ideą było stworzenie sztuki użytkowej w stylu narodowym, od 1927 do 1932 był dyrektorem tej Spółdzielni. Od 1928 będąc nadal studentem (ukończył uczelnię w 1929) wykładał na swojej macierzystej uczelni (Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie) i w Szkole Sztuk Zdobniczych, w 1930 zakończył pracę w Instytucie Głuchoniemych. Latem 1932 przeszedł przeszkolenie wojskowe, które ukończył 1 września 1932 otrzymując mianowanie na podporucznika rezerwy. Od 1933 przez dwa lata studiował na Wydziale Rzeźby w Państwowym Instytucie Sztuk Teatralnych u Aleksandra Zelwerowicza i Leona Schillera. Od 1934 przez cztery lata jako samodzielny wykładowca wykładał w Szkole Sztuk Pięknych tkactwo żakardowe. W 1936 został ponownie mianowany dyrektorem Spółdzielni Artystów ŁAD i pełnił tę funkcję przez rok.
W 1938/39 mieszkał w Poznaniu, gdzie został dyrektorem Państwowego Instytutu Sztuk Plastycznych w Poznaniu i gdzie prowadził Pracownię Wnętrz Mieszkalnych na Wydziale Architektury Wnętrz. Był autorem modelu klawiaturowego krosna tkackiego, która prezentowana była na wystawie światowej w Nowym Jorku w 1939 roku.