Z kolei w języku akadyjskim jej imię zapisywano jako Ḫanat, Anat i (w jednym przypadku) Kanat.
Etymologia imienia Anat nie została jak dotychczas przekonująco wyjaśniona. Jest spokrewnione z hebrajkim ‘ēt, aramejskim ‘enet i akkadyjskim ‘ettu – „czas, los”. Boskość Anat mogła więc mieć związek z rodzącym się i wszystko pochłaniającym czasem. Słowo anat tłumaczone jest jako: „znak, zamiar, wola", początkowo mogło oznaczać uosobioną wolę Baala. Niektórzy uczeni porównują imię Anat z arabskim ’anwat („siła, przemoc”), co dobrze odpowiada przypisywanym jej cechom charakteru. Inni próbują wywodzić jej imię od Hanejczyków, ludności pochodzenia amoryckiego wspominanej wielokrotnie w archiwach z Mari.
Ikonografia Większość znanych reprezentacji Anat pochodzi z Bet Sze’an i Egiptu, natomiast nie są znane jej przedstawienia pochodzące z Ugarit, w którym odgrywała najbardziej znaczącą rolę. W ikonografii egipskiej zwykle przedstawiano Anat w białej koronie ze strusimi piórami (atef), dzierżąca jakiś oręż – najczęściej topór bojowy – lub krzyż Anch. Figurki Anat i Baala z uniesionymi ramionami najprawdopodobniej trzymały pierwotnie topory.