Podczas pobytu W. Witosa na emigracji w Czechosłowacji jeden z organizatorów jego łączności z krajem, zwolennik Frontu Morges. Na skutek poważnej choroby układu nerwowego w 1936 roku wycofał się z aktywnego życia politycznego. W 1939 roku został wywłaszczony przez władze niemieckie; przebywał w szpitalach kolejno w Lublińcu, Dzięgielowie i Rybniku – w trakcie ewakuacji tego ostatniego szpitala zamordowany przez Niemców (1945).
W 1974 pod redakcją naukową Franciszka Serafina Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza opublikowała jego teksty autobiograficzne pt. Wspomnienia i zapiski.
Działalność polityczna Poseł na Sejm Ustawodawczy (1919–1922) i Sejm I kadencji. W 1919 roku mandat uzyskał z listy nr 1 okręg wyborczy nr 35 (Cieszyn), w 1922 roku z listy państwowej nr 1, w 1928 zastępca posła z listy nr 1 okręg wyborczy 40 (Cieszyn).
Życie prywatne Żonaty z Anielą z domu Glajcar, mieli trzy córki: Annę, Anielę i Jadwigę.
Odznaczenia Odznaczony Medalem Niepodległości (1938).
Przypisy