thumb|Pietà w kościele Świętej Barbary w Krakowie Piękna Pietà – typ rzeźby przedstawiającej siedzącą na tronie Marię trzymającą na kolanach ciało Jezusa zdjętego z krzyża, przy czym pojęcie to dotyczy wyłącznie wąskiej grupy Piet rozpowszechnionych w sztuce gotyckiej około roku 1400 w ramach stylu pięknego.
Temat Piety był powszechnie obecny w sztuce gotyckiej już znacznie wcześniej (mistyczne Piety w 1 połowie XIV wieku), jednak w konwencji stylu pięknego zyskał on nowe cechy, charakterystyczne dla innego głównego tematu w rzeźbie około 1400 – Pięknych Madonn. Między obydwoma typami często występują podobieństwa w obrazowaniu Marii, która jest młoda, pełna urody, o delikatnych rysach twarzy. Głowę ma zazwyczaj zakrytą welonem o płynnych, dynamicznych, plastycznych draperiach, podobny modelunek draperii występuje na obfitej sukni oraz na perizonium okrywającym biodra Jezusa. Typ Pięknej Piety charakteryzuje się daleko idącą sublimacją, idealizacją, liryzmem i elegancją. Symptomy pasyjnego cierpienia Jezusa, smutku i żałoby Matki Bożej ulegają złagodzeniu, a w gestach podkreślony zostaje wyraz głębokiej matczynej miłości i troski oraz zadumy i kontemplacji.