Ludwik Ziemblic (pierwsze nazwisko Bogusz) (ur. 21 sierpnia 1895 w Krakowie, zm. 2 listopada 1987 w Zakopanem) – polski taternik i alpinista, przewodnik turystyczny i ratownik górski, aktor, z wykształcenia inżynier rolnik.
Życiorys Ludwik Ziemblic wspinał się od młodych lat. W 1913 roku wraz z kolegą Franciszkiem Żurkiem dokonał wejścia na Maczugę Herkulesa w Pieskowej Skale, a rok później, podczas pobytu w Szwajcarii wszedł na Mont Blanc.
Podczas I wojny światowej walczył początkowo w Legionach Piłsudskiego (był ranny w bitwie pod Łowczówkiem w 1914 roku). Następnie, w latach 1915–1916, w armii austriackiej brał udział w walkach na froncie włoskim w Alpach, gdzie został ranny i przysypany lawiną śnieżną. Po zakończeniu wojny, w latach 1918–1920 służył w Wojsku Polskim i wziął udział w walkach z bolszewikami.
W okresie międzywojennym wspinał się w Alpach i Dolomitach oraz wędrował zimą po rumuńskich Górach Rodniańskich. W latach 1932–1939 brał udział w budowie schroniska AZS pod Smotrcem w Czarnohorze, które następnie prowadził;