W 1898 r. Martowycz przeprowadził się do Lwowa. Miał problemy z przeniesieniem na Uniwersytet Lwowski. Do tego dochodziły kłopoty finansowe (zubożenie rodziny) i problemy zdrowotne. W końcu został przyjęty na Uniwersytet. Rozpoczął się etap intensywnej twórczości, jego utwory zaczęły być systematycznie drukowane w lwowskich gazetach i czasopismach. Na początku XX w. ilość pisanych utworów zmniejszyła się, nie brał już tak aktywnego udziału w działaniach społecznych (za przyczynę uważa się niechęć do brania udziału w politycznych zagrywkach oraz niezmienność jego poglądów). W 1905 r. pogorszył się jego stan zdrowia. W 1909 eksternistycznie ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, otrzymał dyplom adwokata i założył niewielką kancelarię adwokacką. W 1910 r. choroba znów zaatakowała. Była na tyle zaawansowana, że Martowycz porzucił pracę w kancelarii, która i tak nie przynosiła mu wielkich dochodów. W 1911 r. zamieszkał we wsi Ulicko Zarębane u swego kolegi I. Kunciwa. Zajął się współpracą z redakcjami kilku lwowskich periodyków. Napisał powieść Zabobon. Udało mu się ją ukończyć w 1911 roku i dać swoim przyjaciołom do zrecenzowania. Została ona przez nich oceniona pozytywnie, spotkała się jednak z oporem polityków i wydawców. W 1914 roku uzyskał stopień naukowy doktora praw na Uniwersytecie Lwowskim.