był to jeden z pierwszych ośrodków chrześcijaństwa w centralnej Anglii, później dzierżący prym w konfederacji ówczesnych, mercjańskich klasztorów. Pierwszym opatem mianowano Saxwulfa, earla na dworze króla, i obarczono odpowiedzialnością za budowę. Osada klasztorna oraz kościół przetrwały przynajmniej do 869 lub 870 roku, kiedy zostały zniszczone przez duńskich wikingów. Nielicznym mnichom udało się zbiec z rzezi i ukryć się w pobliskim Crowland. Po odpłynięciu wikingów powrócili do zgliszczy i pogrzebali ciała. Mimo obrania nowego opata, klasztor pozostał opuszczony przez następne 100 lat.
Na fali trwającego od połowy X wieku renesansu życia klasztornego – biskup Winchesteru Etelwold ufundował wówczas benedyktyńskie opactwa w Peterborough (966), Crowland (966), Ely (970), Ramsey (971) i Thorney (972) – rozpoczęto odbudowę, dzięki poparciu króla Edgara Spokojnego. Po jej ukończeniu w 972 roku król, wraz arcybiskupem Canterbury Dunstanem i arcybiskupem Yorku Oswaldem przybył na inspekcję, nadając przy tym nowy statut, potwierdzający dawne przywileje. Odbudowane opactwo otrzymało miano Burgh (ang. burgh /ˈbʌrə/) oraz patronat Piotra Apostoła przez co otaczająca ją osada niebawem została przemianowana na Peter-burgh.