W 1914 Krzyżanowscy powrócili do Warszawy, lecz po wybuchu I wojny światowej udali się do krewnych osiedlonych na Wołyniu. W 1917 zamieszkali w Kijowie, gdzie Konrad Krzyżanowski wykładał w Polskiej Szkole Sztuk Pięknych. W 1918 powrócili do Warszawy, gdzie mąż artystki wznowił działalność prywatnej szkoły malarskiej. Michalina Krzyżanowska uczestniczyła w plenerach organizowanych dla uczniów w Płocku, Kartuzach i Chmielnie. Po śmierci męża w 1922 uaktywniła się jako malarka, wstąpiła do Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i zaczęła uczestniczyć w wystawach organizowanych w kraju i zagranicą.

W czasie okupacji niemieckiej by­ła łącz­nicz­ką Henryka Jó­zew­skie­go (swojego bliskiego znajomego sprzed wojny) w piłsudczykowskiej grupie konspiracyjnej „Pol­ska Wal­czy” (Gru­pa „Ol­gier­da”). Utrzy­my­wa­ła łącz­ność z  Zygmuntem Ku­bic­kim, prze­ka­zy­wa­ła mu ko­re­spon­den­cję od Jó­zew­skie­go i od­bie­ra­ła pra­sę in­nych or­ga­ni­za­cji kon­spi­ra­cyj­nych oraz in­for­ma­cje z na­słu­chu ra­dio­we­go. Kol­por­to­wa­ła rów­nież pra­sę wy­da­wa­ną przez „Polska Walczy” (Gru­pę „Ol­gier­da”)Marek Gałęzowski, Krzyżanowska Michalina [w:] idem, Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947, LTW: Warszawa 2005..