Krótka otwierana maska umożliwiała dostęp m.in. do zbiorników płynów eksploatacyjnych. System hamulcowy był dwuobwodowy. Koło zapasowe było przewożone w przedziale bagażowym pod prawą ścianą.
Samochód wykorzystywał szereg podzespołów osobowej Wołgi GAZ-24, jak silnik benzynowy (w zmodyfikowanej wersji ZMZ-2203) o pojemności 2,45 l i mocy 95 KM, skrzynia biegów, mechanizm kierowniczy, tablica przyrządów (stosowana od 1977 roku do końca lat 80.). Część podzespołów była unifikowana z innymi modelami, np. tylne resory pochodziły od GAZ-13 Czajki, a tylne światła z indywidualnymi kloszami były zaadaptowane przez późniejsze radzieckie autobusy. Narożne kierunkowskazy i osobne światła pozycyjne z przodu, pod reflektorami, także pochodziły z Wołgi – od 1980 roku zastąpiono je przez małe kierunkowskazy, a światła pozycyjne zintegrowano z reflektorami.
Samochód był bezpieczniejszy i wygodniejszy od RAF-977 oraz zabierał o jedną osobę więcej. Większa szerokość, obniżony środek ciężkości i nowsze zawieszenie powodowały większą stabilność i wygodę. Z drugiej strony, nadwozie miało wciąż niewielką sztywność i krótką strefę zgniotu z przodu, co zwiększało ryzyko obrażeń na przednich siedzeniach w stosunku do innych konstrukcji.