Utworzona wówczas metropolia litewsko-ruska była de facto strukturą autokefaliczną. Witold oczekiwał następnie, że metropolita Grzegorz odegra aktywną rolę w zawarciu unii kościelnej między Kościołem katolickim a Kościołem prawosławnym na ziemiach litewskich, do czego jednak nie doszłoJ. Ochmański, Historia Litwy, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1990, , s.82. Rok po śmierci metropolity Grzegorza wielki książę Witold, pragnąc znormalizować swoje stosunki z Moskwą, doszedł do porozumienia z metropolitą Focjuszem i zgodził się na faktyczną likwidację metropolii litewskiej poprzez rozciągnięcie jurysdykcji metropolity kijowskiego także na teren swojego państwaA. Mironowicz, Kościół prawosławny w państwie Piastów i Jagiellonów, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok 2003, ss.175–176.
Do ostatecznych i trwałych zmian w strukturze administratur prawosławnych na ziemiach ruskich doszło w 1458, gdy metropolici kijowscy rezydujący w Moskwie przyjęli ostatecznie tytuł metropolitów moskiewskich i zrzekli się pretensji do jurysdykcji nad strukturami prawosławnymi poza państwem moskiewskim.