czerwca wycofał się w kierunku Kowla. Po przejściu granicy z Polską powrócił na sowiecką Ukrainę na czele 180-osobowego oddziału partyzanckiego. Próbował on ponownie zając Czarnobyl, ale został odrzucony. Prowadził więc w okolicach działania partyzanckie przeciwko bolszewikom. Wiosną 1921 r. jego oddział po okresie zimy znowu się zaktywizował. Oprócz napadów na miasteczka i wsie Kijowszczyzny jego celem stały się też parowce i barki rzeczne pływające po Dnieprze. Jesienią 1921 r. próbował wesprzeć na Wołyniu wyprawę płk. Jurko Tiutunnyka. Na przełomie 1921/1922 r. nie przyjął zwierzchnictwa „petlurowskiego” atamana Mordalewycza, który dowodził Północnym Frontem Powstańczym. Próbował z kolei nawiązać kontakty z Ludowym Związkiem Obrony Ojczyzny i Wolności i braćmi Bułak-Bałachowiczami. Ostatni raz wzmianki o działaniach atamana I. Struka pojawiają się w październiku 1922 r. w związku z pogromem w wołości martynowskiej. W tym czasie jego oddział liczył zaledwie ok. 30–50 ludzi. Dalsze jego losy są nieznane. Prawdopodobnie osiedlił się w Polsce i zmienił nazwisko. Miał dożyć do 73 lat.
Linki zewnętrzne Działania atamana I. Struka (jęz. rosyjski) Kolejny artykuł dotyczący działań atamana I. Struka (jęz.