W 1917 został przyjęty przez prof. Władysława Szafera do ww. instytutu na stanowisko demonstratora, a w okresie od 1 maja 1918 do 30 września 1918 pracował jako asystent. 26 kwietnia 1918 uzyskał stopień naukowy doktora filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego (na podstawie pracy naukowej pt. „Ueber epiphylle Inflororenssprosen bei Sigeesbeckia orientalis L.”). Konsekwencją tego była rekomendacja na przejście do Katedry Botaniki Krajowej Szkoły Gospodarstwa Lasowego we Lwowie. Następstwem tych decyzji było udzielenie przez Uniwersytet Jagielloński urlopu, zasiłku z Wydziału Krajowego Galicji oraz skierowanie do działającej od 1872 roku Akademii Ziemiańskiej w Wiedniu, aby zapoznał się z najnowszymi osiągnięciami nauk przyrodniczych. Po kilkumiesięcznym pobycie w Wiedniu powrócił do Lwowa, gdzie w październiku 1918 rozpoczął wykłady z botaniki dla studentów Krajowej Wyższej Szkoły Gospodarstwa Leśnego. Podczas wojny z bolszewikami w 1920 roku uczestniczył w obronie Lwowa. W stopniu podchorążego pełnił funkcję zastępcy dr. Franciszka Tomanka – oficera kasowego Małopolskich Oddziałów Armii Ochotniczej. Po odzyskaniu niepodległości w nowo powstałym Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej kierował katedrą Botaniki Lasowej.